Het moest gebeuren. Of dat dacht ze toch.
Anne Hathaway onthulde onlangs de rauwe waarheid over haar derde zwangerschap. Gepland, ja. Verwacht? Absoluut niet. Ze was geschokt.
“Ja, het is verbazingwekkend. We wisten wat we deden. Maar we waren zo geschokt dat het werkte.”
Die bekentenis kwam terecht in een recente aflevering van Late Night with Seth Meyers. 14 juli. Ze noemde het haar ‘buzzerbeater’. De sportmetafoor is niet toevallig. Het verwijst naar de beperkte ‘window of opportunity’. En de angst.
Drieënveertig jaar is niet leuk met biologie. John Hopkins Medicine is op dit punt bot. De vruchtbaarheid daalt na je vijfendertigste. Tegen vijfenveertig? “Hoogst onwaarschijnlijk.”
De medische term is ‘gevorderde moederleeftijd’. Een mooie manier om hoog risico te zeggen. Pre-eclampsie. Miskraam. De lijst met complicaties is lang en angstaanjagend. Ze heeft redenen om zich zorgen te maken. Redenen om bang te zijn, eigenlijk.
Maar ze wachtte niet tot de angst haar zou verlammen. Of deed zij dat? Ze promoot haar nieuwste film, The Odyssey. Met een buikje over de rode loper lopen, ziet er moeiteloos uit. Natuurlijk, zelfs. Ze heeft dit eerder gedaan. Zonen Jonathan, tien, en Jack, zes, bestaan als proof of concept.
Op wie wil ze dat haar derde kind lijkt? Niet Brad Pitt. Zelfs zijzelf niet.
Tom Holland.
Hathaway liet deze lof eerder deze maand vallen op e-talk. Holland is haar co-ster. Hij speelt het ‘kind op het scherm’. Ze noemt hem een ‘droomzoon’. Het compliment viel. Holland glimlachte. Ze meende het.
Is ze sentimenteel? Misschien.
Ze is ook eerlijk over de kansen. Toen ze in april met People sprak – voordat het zwangerschapsnieuws bekend werd – gaf ze toe dat ze zich ‘heel gelukkig’ voelde. Ze weet dat niet iedereen deze loterijwinst krijgt.
“Ik ben gewoon overweldigd door hoe gelukkig ik ben.”
Het werkte twee keer. Nu gebeurt het voor de derde keer. Een wonder? Statistieken houden niet van wonderen. Maar ze registreren wel gegevens. En de gegevens zeggen dat deze keer had moeten mislukken.
Dus noemden ze het zoals het was. Een buzzer-beater.
Ze beschrijft het moederschap als een ‘prachtig doorlopend gedicht’ waarin ze leeft. Nu voegt ze een nieuwe strofe toe.
Weet zij wat er daarna komt?
Waarschijnlijk niet. Dat is het punt, nietwaar? De schok blijft. Zelfs nu. Vooral nu. 🏀
