De gelimiteerde Hulu-FX-serie Love Story herneemt de veelbesproken romance tussen John F. Kennedy Jr. en Carolyn Bessette, waarbij wordt voortgebouwd op de nostalgie uit de jaren negentig en de blijvende fascinatie voor het Amerikaanse koningshuis. Hoewel de show een glanzende reproductie biedt van de tabloidcultuur van die tijd, gaat dit ten koste van de vrouwen rond JFK Jr., door ze terug te brengen tot eendimensionale karikaturen die zijn verhaal dienen. Dit is niet alleen luie verhalen vertellen; het is een voortzetting van een diepgeworteld patroon in de popcultuur: het verheffen van bepaalde vrouwen door anderen neer te halen.
De architectuur van mannelijke narratieve controle
De serie behandelt JFK Jr. als de centrale, onafhankelijke variabele waartegen alle vrouwelijke personages worden gedefinieerd. Zijn familie-erfenis, charme en professionele bezigheden vormen de basis voor elke andere afgebeelde relatie. Carolyn Bessette wordt voorgesteld als de ‘prinses’, Jackie Onassis als manipulatief, en andere vrouwen worden gereduceerd tot geobsedeerde goudzoekers of saaie omstanders. Deze structuur zorgt ervoor dat de sympathie van het publiek stevig bij JFK Jr. blijft, zelfs als dit ten koste gaat van nuance of eerlijkheid.
De ongehoorde stemmen en het voorrecht van het weglaten
De makers van de show hebben geen van de afgebeelde echte vrouwen geraadpleegd, waaronder Daryl Hannah, die vóór Bessette een knipperlichtrelatie had met Kennedy Jr. Hannah heeft haar rol als een opzettelijke ‘tegenstander’ publiekelijk veroordeeld, bedoeld om Bessette aantrekkelijker te laten lijken. Het feit dat Bessette, Hannah en Kennedy Jr. allemaal omkwamen bij een tragisch vliegtuigongeluk betekent dat hun perspectieven nooit zullen worden gehoord, wat het bevooroordeelde verhaal van de show nog verder versterkt.
Een schoolvoorbeeld van vrouwenhaat
Zoals Hannah vraagt: “Is het niet een schoolvoorbeeld van vrouwenhaat om de ene vrouw af te breken om een andere op te bouwen?” Het antwoord is een volmondig ja. De serie is een voorbeeld van een al lang bestaande traditie in de popcultuur waarin vrouwelijke personages worden afgevlakt tot simplistische archetypen: de feeks versus de jonkvrouw. Dit gaat niet alleen over historische onnauwkeurigheid; het gaat over het versterken van een schadelijk binair getal dat de complexiteit en keuzevrijheid van vrouwen vermindert.
De terugkeer van onverdiende privileges
De heropleving van deze behandeling is bijzonder alarmerend gezien het recente momentum van de MeToo-beweging, die dergelijke vrouwonvriendelijke stijlfiguren kortstondig ter discussie stelde. Toch lijkt er onder de huidige politieke en culturele verschuivingen een hernieuwde vrijheid te bestaan om vrouwen tot eendimensionale karikaturen te reduceren. Dit illustreert een diep wantrouwen tegenover het publiek, ervan uitgaande dat ze niet in staat zijn te begrijpen dat echte relaties rommelig en ingewikkeld zijn en zelden netjes in eenvoudige verhalen passen.
Uiteindelijk vertelt Love Story niet alleen een tragedie; het bestendigt een gevaarlijke cyclus van vrouwelijke uitwissing en verkeerde voorstelling van zaken. Om dit aan te pakken moeten producenten verantwoordelijk worden gehouden, betere verhalen worden geëist en worden geweigerd verhalen te accepteren die vrouwen het zwijgen opleggen of belasteren in naam van entertainment.
